Het Kamp

Ik luister,
en even ben ik daar.
De plaats waar zij aankwamen,
en direct vertrokken.
De plaats waar zij huilden,
het eindpunt tegemoet.

Ik luister,
en even voel ik het.
De adem van die verre plaats,
gevoel, dood en leven.
Het ondoorgrondelijke gevoel,
van dood op bestelling.

Ik luister,
en even ben ik daar.
De plaats waar zij stierven,
efficiënter kon het niet.
De plaats waar stille getuigen
zwijgend kunnen spreken.

Ik luister,
en even voel ik het.
De pijn van deze getekende plaats,
voor eeuwig aanwezig.
De pijn van de mensen,
vermoord om wie ze waren.

Ik luister,
en het voelt zo machteloos.
Toch is daar die zachte roep;
Laat de mensen mens zijn!
Stille hoop en stil gebed,
mag het ooit verhoord…

©Jaap van Clepel
17 mei 2005